Een herinnering in liefde,
is een herinnering voor altijd.

Jij bent nu vrij als een ballon,
die door de wolken zweeft.
Veel te kort heb jij geleefd.
Jij moest al gaan, vaart op de wind,
maar blijft voor altijd toch ons kind.

 

Een cursus, hoe met een laptop omgaan zou momenteel geen overbodige luxe zijn hier in huis. Wat is er dan loos zul je je afvragen, nou mijn pc vond dat ik dinsdagmorgen maar een krant moest kopen in plaats van het te lezen op internet. Inderdaad hij deed niks mee, maar dan ook helemaal niks. Zelfs mijn beeldscherm kreeg geen signaal meer. Nadat ik een paar keer opnieuw had geprobeert op te starten, want een computer vergeet ook wel eens om alles mee te pakken voor het opstarten moest ik tot de conclusie komen dat hij het echt niet meer deed. Van verschillende kanten ben ik geholpen of het te maken was, maar iedereen moest afhaken, omdat ze het niet meer wisten. Dus dat was einde oefening. Gelukkig heb ik geen geraniums zodat ik daar niet achter geplaatst kon worden door deze of gene. J uit llgat opperde om zaterdag naar me toe te komen en mijn pc mee terug te nemen en bij mij een laptop achter te laten, zodat ik in elk geval weer iets kan doen. En zo gebeurde het hij nam mijn pc mee om na te kijken en ik kreeg een laptop van hem te leen. Vandaar dus dat een laptop cursus niet overbodig was, want die enkele dagen per jaar dat ik aan een laptop zit zet ook geen zoden aan de dijk. Dan wen je er een beetje aan en ga je weer naar huis. Gisteravond belde mijn dochter nog en vroeg hoe het was, ik vertelde het verhaal en toen zei ze: oh vandaar dat ik geen antwoord op mijn E-mail van jou krijg. Vanmiddag gaan we met zijn tweetjes uit eten, gezellig als meiden onder elkaar even bij babbelen, een cadeautje van haar voor mij voor moederdag. We hebben er mooi weer bij, het zonnetje schijnt heerlijk. Maar dat was mijn reden dus dat ik niet meer on line was deze week....

Het dagelijkse leven begint weer op gang te komen voor Garfield sinds Beertje er niet meer is. Ze *jammert* bijna niet meer s'nachts, en ook overdag is het *zoeken* bijna voorbij. Ze gaat wel vaker op die plaatsen liggen waar eerst Beertje haar vaste plek had, maar de geurtjes van Beertje zijn nu weg. Het heeft een half jaar geduurt maar ook voor Garfield gaat het leven verder, al was ze het daar in het begin niet mee eens. Als ik het over mocht doen had ik het denk ik anders gedaan, maar ja dat is nakaarten wat niet meer is te veranderen. Ook het naar buiten gaan heeft ze zich bij neer gelegd dat ze nu alleen aan het lijntje gaat. En zo gaat voor iedereen het leven verder, voor de één duurt het wat langer dan bij de ander, en wat over blijft zijn de mooie herinneringen samen. ...

Zoals elke week ging ik vorige week boodschappen doen, het is een noodzakelijk kwaad want ik weet wel andere leuke dingen om te doen. Zoals de meeste trouwe lezers wel weten doe ik dat in mijn scootmobiel maar dan ook er mee de winkel in. Het gaat altijd prima heb er geen problemen mee omdat mijn scoot niet erg groot is. (wat ik ook niet ben met mijn één meter en 67 centimeter.) En als ik dan iets wil pakken rij ik zo dicht mogelijk naar de kant om winkelwagentjes en kinderwagens de vrije doorgang te geven. Geen problemen dus tot vorige week toen ik een pad in reed waar een man ook in een scootmobiel stond en iets wilde pakken maar niet zo dicht aan de kant stond dus de doorgang blokkeerde. Terwijl ik stond te wachten dat hij een beetje aan de kant zou gaan kwam er van de andere kant..... inderdaad nog een scootmobiel en ook die kon er niet langs. Tja toen was het de recht van de sterkste want niemand kon nu nog een kant op. Tenslotte ging de man die er het laatst bij kwam maar weer achteruit om de eerste scootmobiel de doorgang te geven. Even ging er door me heen om jumbo te vragen om verkeersborden te plaatsen maar heb het toch maar uit mijn hoofd gelaten, lol. Toen ik weer buiten stond en er nog eens over na dacht moest ik er weer om lachen. Volgende keer maar eens kijken of ik op mijn scoot een sirene met zwaailicht kan monteren....